Nie będę ukrywał, że niewiele się dzieje (z mojego oczywiście subiektywnego punktu widzenia, a jakże) w interesującym mnie najbardziej światku “astro-kosmo”. Sensacyjnych odkryć brak, kontrowersyjnych idei też jak na lekarstwo, coś się niedobrego porobiło i w ten sposób moja skromna osoba zostaje bidula z pustymi rękoma – jak mniemam to przypadkowy zbieg okoliczności, bo naukowcy jak wiadomo w ogóle nie sypiają i coś tam zawsze knują, jednak rzeczywiście brak doprawdy doniesień na fachowych portalach, o których miałbym chęć się rozpisać.

Zdarzyło się co prawda co nieco – misja promu kosmicznego “Discovery” okazała się sukcesem, prom bezpiecznie (wraz z załogą) wrócił na Ziemię, wypełniając w pełni swoje zadania. Dzięki tej misji Międzynarodowa Stacja Kosmiczna (ISS) stała się podobno drugim najjaśniejszym po Księżycu obiektem na naszym niebie (prześcigając nawet Wenus, pomijając, rzecz jasna, Słońce), niestety o ile się nie mylę nie dla nas w Polsce możliwość skonfrontowania tego obecnie z rzeczywistością (w ramach rozsądku) – korzystając z rewelacyjnego programu Stellarium (który naprawdę gorąco polecam, jeśli chcecie w prosty sposób zorientować się co do położenia gwiazd i planet na niebie w miejscu, gdzie mieszkacie), uzupełniając go o dane stacji, doszedłem do smutnego wniosku, że ISS pojawia się nad moim niebem zazwyczaj bardzo wczesnym rankiem, bodajże o trzeciej czy czwartej nad ranem, a że wstawanie o takiej godzinie nie mieści mi się w głowie, dotąd ISS nie widziałem. Wierzę jednak na słowo.

ISS z pokładu "Discovery"

ISS stała się tak jasna, gdyż w końcu posiada komplet paneli słonecznych (co widać pięknie na zdjęciu zrobionym z “Discovery” po wykonanej robocie), tym samym potrafi wytwarzać energię na wszystkie swoje potrzeby i oczywiście coś ponadto. NASA, z tego co mi wiadomo, zaczyna, po powrocie “Discovery”, przygotowywać się do misji dla wielu, w tym i mnie, o wiele ważniejszej – misji, której celem ma być serwisowanie wymęczonego teleskopu kosmicznego Hubble’a. Po różnych przesunięciach terminu w końcu ma się to udać.

I tyle – rzeczywiście prawdziwa posucha informacyjna… Ten wpis nie powstał jednak dlatego, że chciałem zdawkowo napisać o paru banalnych zdarzeniach (i upchnąć, mimo wszystko, rewelacyjne zdjęcie). Tak naprawdę powstał z zupełnie innego powodu.

Od jakiegoś czasu (kilka tygodni?) zafascynował mnie, i to mocno, świat minerałów. Tak, tych zwykłych (choć czasem wcale niezwykłych) grudek skał, które w różnych miejscach Ziemi wykopywane są bez ustanku ku uciesze kolekcjonerów. Trochę nieśmiało, że tak powiem, zdobyłem pierwszy okaz, ciekaw, czy w ogóle takie maleństwo mnie w jakiś sposób zainteresuje – niestety nie stać mnie na prawdziwe cuda o pięknie wykształconych, dużych kryształach, które kosztują krocie, zaopatruję się więc w małe kawałki skał (kilka centymetrów wielkości) – wielkość się jednak, podobno, nie liczy. Jak się okazało, bakcyl chwycił z pełną mocą – w tej chwili jestem dumnym posiadaczem aż trzech (!) minerałów, które dzisiaj zapragnąłem sfotografować i podzielić się radością ich posiadania z Wami. Ba, zaopatrzyłem się już nawet tak jak trzeba w Atlas Minerałów, który pilnie przestudiowałem (dobre wydawnictwo, nawiasem mówiąc) – niesamowite naprawdę, ile przepięknych form i barw kryje w sobie Ziemia. Niestety, mój daremny aparat fotograficzny niewiele potrafi (choć makro jest jeszcze akceptowalne), szczególne problemy ma z barwami, jednak coś tam od biedy widać, a to najważniejsze. Przynajmniej mam powód, by forsować w niedługim czasie oszczędzanie na aparat fotograficzny o lepszej jakości – zawsze jakaś korzyść, prawda?

Do obejrzenia zdjęć zapraszam serdecznie do “Galerii”. Jak się rzekło, zdjęcia nie są wybitne (niektóre są wybitnie, ale nieostre i przebarwione), jednak ukazują jak myślę choć w małym stopniu piękno, jakie tkwi w kawałkach skał, wydartych naszej planecie z wnętrzności. Chciałbym też w kilku słowach o każdym z nich napisać parę uwag.

Wanadynit:

Mój ulubiony okaz. Wanadynit (Pb₅[Cl/(VO₄₎₃] to, jeśli dobrze zrozumiałem to co czytałem w Atlasie, minerał z grupy wanadanów. Występuje w strefach, w których utleniają się różne kruszce ołowiu. Paleta barw to (najczęściej) pomarańczowoczerwony, zdarzają się też żółte, brązowe czy brązowawożółte. Jednak tym, co sprawia, że to mój ulubieniec, jest forma kryształów – mi akurat trafił się okaz z pięknymi, czerwonymi “płytkami”, które naprawdę wyglądają niesamowicie. Tak się też przypadkiem złożyło, że zdjęcia akurat tego minerału udały mi się najlepiej, ba, nawet barwy dość dobrze zostały oddane.

Realgar:

Mój “chrzest bojowy”. Realgar (AsS) to minerał z grupy siarczków, dokładniej jest to siarczek arsenu. Co prawda arsen nieciekawie się kojarzy, jednak wygląda fantastycznie. Krwistoczerwone kryształki akurat na przedmiotowym okazie przemieszane są z kryształkami pirytu, całość natomiast osadzona jest na kwarcu. Powstaje – uwaga – w utworach hydrotermalnych niskich temperatur (cokolwiek to znaczy), rzadziej jest produktem sublimacji wulkanów i gorących źródeł. Co ciekawe (Atlasowi chwała!) dowiedziałem się z opóźnieniem, że ten minerał jest wrażliwy na światło dzienne – podobno rozpada się z czasem na żółty proszek.

Lopezyt:

Minerał “hodowlany”, a więc nienaturalny. Kupiłem go, ponieważ zachwycił mnie krwistoczerwoną barwą, jednak był to wyskok, jak sądzę, jednorazowy – w końcu interesują mnie “prawdziwe” minerały. Wygląda pięknie, podobno jednak jest dość niebezpieczny – zawiera chrom (i Bóg wie co jeszcze), więc na pewno nie nadawałby się jako zabawka do “lizania” dla dzieci. Póki co jednak żyję po kontakcie z nim, więc chyba będzie dobrze. Największa wpadka aparatu fotograficznego – zamiast krwistej czerwieni wyszły dziwne pomarańczowe bohomazy, no ale cóż…

Zdjęcie: “Gotowa” (pod względem paneli) ISS z pokładu promu “Discovery”

Źródło zdjęcia

Credit: NASA

Wpisy o podobnej tematyce:

• Zagłada Ziemi już za moment
• Blue moon…
• Umierająca gwiazda w lodowym rdzeniu
• Microsoft w Kosmosie
• Einstein zagrożony?